Zeldzame Schotse Georgische sterling zilveren snuifdoos, medisch, Liverpool, ca. 1820

Een prachtige en zeldzame Schotse snuifdoos van sterling zilver en hoorn. Het stuk is ongemerkt, wat gebruikelijk is, maar test als hoogwaardig zilver. De doos is fraai bezet met roze kwarts, verguld aan de binnenzijde, en draagt de gegraveerde inscriptie 'PRESTENTED BY THOMAS & A HEWSON TO MR ROBERT GEE 1826'. Volgens overlevering was het eigendom van een vooraanstaand Liverpool MD en sociaal hervormer. Hieronder staan gegevens die naar mijn mening op dit stuk betrekking hebben. Thomas Hewson was vermoedelijk chirurg in de Georgische en Victoriaanse tijd en had geneeskunde gestudeerd aan University College London, waar hij ook woonde. Daar lijkt hij Robert Gee (ca. 1806-1891) te hebben ontmoet, die er destijds studeerde. Gee was rond 1826 ongeveer 20 jaar oud, mogelijk rond de tijd dat hij afstudeerde en wellicht vertrok voor verdere studie in Edinburgh. Gee vestigde zich uiteindelijk in Liverpool, waar hij talrijke publicaties schreef en campagne voerde voor betere omstandigheden in de armenhuizen. De staat is uitstekend, vrijwel als nieuw. Afmetingen: ca. 8,8 cm lang bij 4,2 cm breed; gewicht: 72 gram. Een hoogwaardig en bijzonder stuk.

Eerder verricht onderzoek:

Anne (geboren Parkins, later Sherwin genaamd) trouwde in 1823 met Thomas Ansaldo Hewson, een pas afgestudeerd chirurg. Ze was negen jaar ouder dan hij - Thomas was geboren op eerste kerstdag 1786. Op grond van hun huwelijkse voorwaarden had Anne de bevoegdheid om over £ 37.900 te beschikken, een zeer aanzienlijk bedrag voor die tijd. Thomas had zijn huwelijk met Anne duidelijk strategisch gepland: de overeenkomst bepaalde dat de kosten van hun 'huishouding' uit haar vermogen zouden worden betaald, te weten 6 Woburn Place, terwijl hij zou zorgen voor de kosten van paarden en rijtuigen.

Verrassend is dat Thomas in 1845, als ogenschijnlijk respectabel Londens chirurg, werd vrijgesproken door de Central Criminal Court van 'samenzwering om een geestelijk gezond persoon in een krankzinnigengesticht te laten opnemen.' Het verslag vermeldt niet om wie het ging. Het lijkt echter geen toeval dat Thomas vanaf precies dat moment tot aan zijn dood het volledige inkomen uit Annes vermogen ontving en 'de huishouding in Woburn Place voortzette.'

Thomas overleed op 6 januari 1851, 65 jaar oud, en is begraven in All Souls, Kensal Green. In zijn testament uit december 1846 liet hij 'het gebruik van zijn meubels, tafelzilver, linnengoed, juwelen en huisraad, inclusief de juwelen en bezittingen die zijn vrouw voor haar huwelijk had en die hij krachtens het huwelijksrecht had overgenomen, na aan zijn vrouw voor de duur van haar leven, alsmede de wijnen en dranken die zij nodig mocht hebben.' Tegelijkertijd deed hij grootmoedige schenkingen van £ 500 tot £ 1.000 aan negen Londense ziekenhuizen en aan de Society for the Relief of the Widows and Orphans of Medical Men.

Binnen een maand na zijn overlijden werd een gerechtelijk onderzoek gehouden waarbij Anne formeel werd verklaard 'niet bij haar verstand' te zijn, met terugwerkende kracht tot 3 april 1845 - het jaar waarin haar man was vrijgesproken. Haar vermogen bestond op dat moment uit een inkomen van £ 4.000 per jaar uit vrij en bezwaard onroerend goed, naast het oorspronkelijke bedrag dat was gegroeid tot £ 42.000, en werd duidelijk betwist door twee partijen.

Twee neven stonden centraal in het geschil. De ene 'had een groot gezin en was lekenprediker - een missionaris - die onlangs naar India was vertrokken met een salaris van £ 180 per jaar.' De andere neef was William Parkins, die was opgegroeid in Berkhamsted. Het was duidelijk wie zij de voorkeur gaf. Over de missionarisneef: 'er was geen bewijs dat de tante enige neiging had hem vrijgevig te behandelen, noch bleek dat zij hem ooit bijzondere zorg of aandacht had geschonken.' Daarentegen had zij William 'naar school gestuurd, vervolgens zijn leergeld betaald en de kosten van zijn levensonderhoud voldaan, en hem laten weten dat zij hem in het leven wilde helpen; ook werd aangetoond dat mevrouw Hewson hem vóór haar krankzinnigheid had beloofd hem £ 500 te geven om voor eigen rekening een zaak te beginnen, op grond waarvan hij een betrekking bij een groothandel had opgegeven, en dat zij deze belofte vóór de krankzinnigheid gedeeltelijk was nagekomen met een gift van £ 50, en dat de heer Hewson na de krankzinnigheid de heer Parkins een cheque van £ 250 had gegeven, die door de bankiers was uitbetaald ten laste van de rekening van mevrouw Hewson.'

Zo was het dat William Parkins, ten tijde van de volkstelling op 30 maart 1851, 37 jaar oud en omschreven als een kantoorboekhandelaar, met zijn vrouw en zoon was ingetrokken in 6 Woburn Place, kennelijk om voor zijn weduwe geworden tante te zorgen, die in de volkstelling als krankzinnige wordt omschreven. De omvang van haar vermogen had haar waarschijnlijk voor opname in een gesticht behoed.

In april van dat jaar was hij duidelijk in staat geld in zijn bloeiende zaak te steken, door de gehele voorraad van hun pakhuis aan 25 Oxford Street (tegenover Soho Square) te verkopen, 'voorafgaand aan uitgebreide verbouwingen en verbeteringen'.

Anne verbleef nog steeds in Woburn Place toen zij slechts een jaar later overleed, op 18 juli 1852, 75 jaar oud. William overleed in 1872. The Bookseller betreurde in november van dat jaar dat 'een goed mens ons is ontvallen ... de heer WILLIAM PARKINS, het voormalige hoofd van de firma Parkins and Gotto in Oxford Street. Geboren in Great Berkhamstead, Herts, was hij een buitengewoon actief en energiek man. Ongeveer dertig jaar geleden begon hij in Hanway Street, daarna Hanway Yard, en vestigde al snel een aanzienlijke zaak door de introductie van pakken papier van vijf quire (nu zo populair), de goedkope vervaardiging van enveloppen en het embosseren daarvan met initialen, een tak van de handel die toen nog in de kinderschoenen stond. Al snel verhuisde hij naar Oxford Street... en begon daar, samen met de heer Gotto, een reclamestrategie die zeer bevredigende resultaten opleverde; de zaak is nu een van de grootste in Londen. Voor zijn dood had hij ruimschoots voorzien in het welzijn van allen die hem na stonden, en hij heeft velen die geen aanspraak op hem hadden zeer vrijgevig bedacht. Zijn verlies zal diep worden gevoeld; zijn bescheiden goedheid maakt zijn nagedachtenis gezegend bij allen die hem kenden.'

Een uiting van deze 'bescheiden goedheid' was het zeer fraaie grafmonument voor Anne Hewson in Rectory Lane Cemetery, waarvoor hij betaalde en dat de inscriptie draagt: 'Dit monument werd opgericht door William Parkins (uit deze stad) ter nagedachtenis aan zijn tante.'

William werd begraven in Kensal Green. Waarom koos hij juist dit kerkhof in Berkhamsted voor het monument van zijn tante? Vlak bij haar monument staat een ander sierlijk klassiek monument voor John en Mary Parkins (190). Dit waren Williams ouders. John Parkins was de eerste koster die werd aangesteld om Rectory Lane Cemetery te beheren, zodat William zowel zijn roots eerde als het feit dat hij zonder zijn tante waarschijnlijk in de stad was gebleven. Tegen het einde van Annes leven 'wenste de dame dat zij in de zomermaanden naar het platteland zou worden gebracht.' Het lijkt aannemelijk dat William haar meenam naar Berkhamsted, waar zijn familie nog woonde. Williams vader overleed twee jaar na Anne, en zijn dochter Eliza Jane, later Quincey Lane, is eveneens op het kerkhof begraven.

De LMI koos als kandidaat dr. Robert Gee MD MRCP, die op 6 februari 1854 lid was geworden van de instelling en die haar leden sinds 1864 lezingen had gegeven over de Liverpool Medical School en de LMI. Gee was achtenveertig jaar oud, afkomstig uit Denbigh, en had zijn medische opleiding genoten aan University College London, Edinburgh, Parijs en Heidelberg, van welke universiteit hij zijn doctoraat had behaald. Hij had zich rond 1851 in Liverpool gevestigd en woonde achtereenvolgens aan 10 Oxford Street en 6 Abercromby Square. Hij had een omvangrijke privépraktijk opgebouwd, maar was ook resident chirurg in het Liverpool Workhouse (een van de grootste armenhuizen in Europa), adviserend arts bij het Hospital for Infectious Diseases en bij het Hospital for Consumption and Diseases of the Chest (1864). Toen Gee in 1891 overleed, werd zijn begrafenisdienst gehouden in de kapel van het armenhuis. Hij was docent pathologie aan de Liverpool School of Medicine en stond bekend als autoriteit op het gebied van koortsziekten; hij speelde een belangrijke rol bij de oprichting van Liverpool's koortsenhospitaal in Netherfield Road. Gezien zijn Welshe afkomst en zijn positie als diaken van de Calvinist Methodist Church in Oswald Street, Liverpool, was hij niet verrassend politiek actief. De plaatselijke pers beschreef hem als iemand die namens de Radical Party 'zich krachtig inzette bij zowel gemeentelijke als parlementaire verkiezingen'.