Art Deco sculpturaal toilettafel, entreekabinetje of gespiegelde coiffeuse van Borsani in wortelnotelaar

Art Deco Italiaans sculpturaal entreekabinetje of toilettafel van Osvaldo Borsani, uitgevoerd in wortelnotelaar en wasgepolijst.
Het kabinet kan los van de spiegel worden verkocht.

OVER OSVALDO BORSANI
Osvaldo Borsani (geboren 1911, Varedo, Italië – overleden 1985, Milaan, Italië) was een Italiaans ontwerper en architect, afkomstig uit een familie met een lange en gevestigde ambachtelijke traditie in de meubelmakerij. Zijn vader, Gaetano Borsani, had zijn eigen meubelzaak, het Atelier di Varedo, waar de zestienjarige Osvaldo zijn eerste opleiding ontving. De huisontwerper van het atelier was destijds architect Gino Maggioni, die invloeden meenam van de vroeg-twintigste-eeuwse Jugendstil-beweging uit Wenen en bij de jonge Borsani een waardering bijbracht voor kunstnijverheid en meubelmakerij. Osvaldo Borsani studeerde eerst beeldende kunst aan de Accademia di Belle Arti di Brera in Milaan, waar hij in 1931 afstudeerde, en volgde daarna een architectuuropleiding aan het Politecnico di Milano, waar hij in 1936 zijn diploma behaalde.

In 1933, twee jaar voor zijn afstuderen als architect, ontwierp Borsani het Casa Minima-project voor de V Triennale di Milano, samen met de architecten Cairoli en Varisco. Dit project leverde hem een zilveren medaille op vanwege de rationalistische opzet en geometrieën, en ontving positieve kritieken van Edoardo Persico van het tijdschrift Casabella.
Villa Borsani en ander prominent architectuurwerk
In 1937 ontwierp Osvaldo Borsani Villa Presenti in Forte dei Marmi, een kustplaats in Toscane waar de Italiaanse aristocratie en industriële elite hun huizen bouwden. Het project toonde dezelfde rationalistische strengheid als Casa Minima, maar werd verzacht door het gebruik van mediterrane afwerkingen en materialen.

Villa Borsani ontworpen door Osvaldo Borsani. Varedo, Italië
Villa Borsani. Varedo, Italië
In 1943 ontwierp en bouwde Osvaldo zijn eigen woning, de Villa Borsani in Varedo. Hoewel het ontwerp was gebaseerd op strikte rationalistische principes, werden er werken en kunst van jongere kunstenaars in opgenomen die een vrijere benadering van menselijke expressie uitdrukken. Bij het Villa Borsani-project waren kunstenaars betrokken als Adriano Spilimbergo, Fausto Melotti, Lucio Fontana (die de keramische open haard en het keramische Madonnafiguur maakte) en Agenore Fabbri (die het bronzen beeld in het trappenhuis vervaardigde). Tot op de dag van vandaag is Villa Borsani bewaard gebleven met het grootste deel van het meubilair, en het pand bevindt zich nog steeds in handen van de familie Borsani, samen met de uitgebreide archieven van zijn werk.

Osvaldo Borsani als succesvol product- en meubelontwerper
Na Villa Borsani bleef Osvaldo vele projecten ontwikkelen voor de Milanese bourgeoisie, vaak in samenwerking met dezelfde kunstenaars die hij voor zijn villa had ingeschakeld. Een bijzonder hechte band ontwikkelde Osvaldo met kunstenaar Lucio Fontana, een goede vriend sinds de tijd aan de Accademia di Belle Arti di Brera, aan wie Borsani in 1956 opdracht gaf een groot metalen balkon voor het bedrijf Tecno te ontwerpen.

Net als bij zijn grotere architectuurprojecten – die hij eveneens als ontwerpwerk beschouwde – verwerkte Osvaldo Borsani in zijn meubelontwerpen regelmatig elementen van andere kunstenaars en ontwerpers, zoals Roberto Crippa, Arnaldo en Giò Pomodoro, Agenore Fabbri, Fausto Melotti, Andrea Cascella en Lucio Fontana. Van al deze samenwerkingen was die met Lucio Fontana de meest vruchtbare: zij resulteerde in veel van Borsani's meubelontwerpen uit de late jaren 1930 en de jaren 1940. Met Fontana integreerde Borsani sculptuurachtige keramische en bronzen elementen, hout en vergulde stucco, en decoratieve ingrepen op glazen tafelbladen in zijn meubelontwerpen, om enkele voorbeelden te noemen.

In 1953 zag Osvaldo de noodzaak in om de ambachtelijke benadering van meubelmakerij om te vormen tot een moderne industrie die een grotere vraag tegen toegankelijkere prijzen kon bedienen. Daarop richtten Osvaldo en zijn tweelingbroer Fulgenzio de fabrikant Tecno op, met als doel moderne productietechnieken in te zetten om hoogwaardig meubilair aan een grotere internationale markt te leveren. Aanvankelijk produceerde Tecno uitsluitend Borsani's eigen ontwerpen. Hoewel hij tot begin jaren 1980 bleef ontwerpen, nam Tecno eind jaren 1950 ook meubels van andere ontwerpers in productie, waaronder Vico Magistretti, Roberto Mango, Gae Aulenti, Eugenio Gerli, Carlo de Carli en Gio Ponti.

Zwarte P40-stoel van Osvaldo Borsani voor Tecno (1955), Italiaans design- en meubelgalerie Casati Gallery
P40-stoel van Osvaldo Borsani voor Tecno (1955)
Tot de meest succesvolle en iconische Tecno-ontwerpen behoren de D70 uit 1954, een bank die circa 20 standen kan aannemen; de verstelbare loungestoel P40 uit 1955, omschreven als een "machine om in te zitten" met 486 verschillende zitposities; de eettafel T41 uit 1954; het kapstokmodel AT 16 uit 1961; de Canada-stoel uit 1965; het kantoormeubelsysteem Graphis uit 1968; en de kantoorstoel P128 uit 1972.

Samen met Eugenio Gerli, Marco Fantoni, zijn broer Fulgenzio en zijn dochter Valeria richtte Osvaldo Borsani het Centro Progetti Tecno op (1970), een ontwerpbureau gericht op innovatieve producten en interieurs voor werk- en schoolomgevingen.

Vroege meubels van Tecno zijn opgenomen in de vaste collecties van het MoMA in New York, het Victoria & Albert Museum in Londen, het Centre Pompidou in Parijs, het Triennale di Milano Museum en de Neue Sammlung in München.

In 2018 organiseerde de Triennale di Milano een retrospectieve van het werk van Osvaldo Borsani. De tentoonstelling "Osvaldo Borsani" werd mede samengesteld door Tommaso Fantoni, de kleinzoon van Borsani, en Norman Foster, die bij Tecno met Borsani had samengewerkt – waar hij de Nomos-tafel en meubelsystemen voor luchthavens en musea ontwierp.