Cecil Charles Windsor Aldin 1870 tot 1935. Engels. Dravende paarden voor een lichte vierwielige tilbury. Krijttekening in walnootlijst.

Cecil Charles Windsor Aldin.
Engels (geb. 1870 - overl. 1935).
Dravende paarden voor een lichte vierwielige kar of tilbury.
Krijt op papier.
Gesigneerd rechtsonder.
Afbeeldingsformaat: 49 cm x 70,5 cm (19,3 x 27,8 inch).
Lijstformaat: 76,5 cm x 97,5 cm (30,1 x 38,4 inch).

Te koop aangeboden door Big Sky Fine Art in het Engelse graafschap Dorset. Deze tekening in krijt is van Cecil Aldin en dateert uit het begin van de 20e eeuw.
Het werk is gevat in een walnootfineer pijnhouten lijst uit het midden tot eind van de jaren 1970 (zoals te zien op de foto's). De passe-partout en het rugbord zijn in 2019 vervangen door conserveringsmaterialen. Tegelijkertijd is het glas vervangen door antireflectieglas (Tru Vue UltraVue® UV70). De oorspronkelijke galerij- en inlijstingslabels zijn bewaard gebleven en op de achterzijde van het rugbord aangebracht.
Deze antieke tekening verkeert in uitstekende staat, passend bij de leeftijd. Er ontbreekt niets aan; het werk wordt gebruiksklaar geleverd, inclusief ophanging.
De tekening is rechtsonder gesigneerd.

Voorheen in bezit van de Hampton Hill Gallery, Middlesex, Londen.

Van het eind van de jaren 1880 tot de jaren 1930 was de Britse kunstenaar en illustrator Cecil Aldin een begrip met een groot publiek. Tegenwoordig wordt hij beschouwd als een van de meest eigenzinnige en beste sportieve kunstenaars van de twintigste eeuw, en zijn werk is zeer gewild bij verzamelaars. Als kunstenaar werkte Aldin bij voorkeur met potlood of aquarel, maar hij maakte ook pastels en vele fraaie etsen. Zijn werk getuigt van groot gevoel voor humor en precisie, en hij was een meester in de karikatuur, zowel van mensen als van dieren. Aldin was ook een charmant man die een vol, vlijtig en interessant leven leidde.

Cecil Charles Windsor Aldin werd op 28 april 1870 geboren in Slough, Buckinghamshire, als zoon van Charles en Sarah Aldin (geboren Windsor). Hij had twee broers en een zus. Zijn vader Charles was aannemer en zelf ook amateurkunstenaar. Cecil was een tenger, roodharig jongetje dat op zijn zesde begon te tekenen en een duidelijk talent toonde, dat zijn vader aanmoedigde. Zijn vroege tekeningen gaan over dieren en het platteland, met als terugkerend thema een ruiter die van zijn paard wordt gegooid - een uiting van zijn zich ontwikkelende gevoel voor humor.

Cecil werd kostleerling aan Eastbourne College, maar bezocht later, door een terugval in de financiële situatie van het gezin, de Solihull Grammar School. Hij blonk niet uit op school, maar wilde kunst studeren. Hij studeerde aanvankelijk bij Albert Moore aan de National Art Training School (later de Royal College of Art). Daarna studeerde hij anatomie in South Kensington en dierschilderkunst in Midhurst, Sussex, bij Frank Calderon, die in 1894 de School of Animal Painting zou oprichten. Aldin moest daar vertrekken toen hij reuma kreeg, een aandoening die hem de rest van zijn leven met tussenpozen zou blijven plagen. Hoewel de studiejaren zijn techniek verfijnden, was zijn talent aangeboren; hij had een grote affiniteit met dieren, met name honden en paarden.

Aldin trok daarna weer in bij zijn familie, inmiddels woonachtig in Clapham, totdat hij zijn werk regelmatig begon te verkopen. Zijn eerste verkoop was een tekening van een hondenshow, die hij rond zijn eenentwintigste verjaardag aan Graphic verkocht. Vanuit dit bescheiden begin vestigde hij zich snel als een productief en veelzijdig kunstenaar. Hij verhuisde naar Chelsea, waar hij een atelier huurde, en tekende regelmatig in de Londense dierentuin om zijn repertoire te verbreden. Vervolgens verhuisde hij naar Bedford Park in Chiswick, waar hij bevriend raakte met een aantal andere kunstenaars, onder wie Phil May, John Hassell en Lance Thackeray. Dit stelde hem bloot aan uiteenlopende ideeën en technieken. Hij werd deel van de kring van Boheemse kunstenaars die hard werkten en hard leefden, en richtten samen de London Sketch Club op.

Een vroege opdracht kwam van een Master of Foxhounds die een portret wilde van een oude polopony. Als betaling ontving Aldin het paard zelf, dat hij onderbracht in een fietsenschuur. Hij gebruikte dit paard om mee te rijden bij bijeenkomsten in Esher. Al snel verwierf hij een tweede paard, eveneens geruild voor een portret, en voor lang had hij een verzameling opgebouwd van twee paarden, een Shetlandpony, een ezel, twee apen en dertien honden.

Aldin ging uiteindelijk jagen met zijn eigen roedel harrier-beagles en was gedurende vijf seizoenen tijdens de Eerste Wereldoorlog Master of the South Berkshire Foxhounds. Hij jaagde in minstens 30 graafschappen en wist een toonaangevend sportblad te overtuigen hem aan te stellen als jachtcorrespondent. Zo combineerde hij zijn sportieve interesses met zijn kunst, waarbij het een het andere ondersteunde.

Aldin werd als illustrator buitengewoon succesvol en werd gevraagd om Rudyard Kiplings Jungle Stories te illustreren in Pall Mall Budget (1894-95), het beroemde jachtpersonage Jorrocks van R.S. Surtees, Dickens' Pickwick Papers, een editie van Black Beauty en vele andere boeken. Hij leverde ook bijdragen aan Ladies Pictorial, Illustrated London News, Sketch, The Gentlewoman, Illustrated Sporting and Dramatic News, The Queen, Punch, Boy's Own Paper en vele andere publicaties. Daarnaast maakte hij veel affiches, met name voor Cadburys, en ontwierp hij een porseleinserie voor Royal Doulton.

Aldin werd erkend door zowel zijn vakgenoten als het grote publiek. Hij werd lid van de Royal Society of British Artists, de London Sketch Club en de Chelsea Arts Club.
Zijn werk werd op vele tentoonstellingen getoond; een eerste tentoonstelling in Parijs in 1908 leidde het jaar daarop tot een tweede, die met veel lof werd ontvangen en zijn bekendheid naar een breder publiek uitbreidde. Hij raakte bevriend met Lance Thackeray en samen verkenden zij Kent per ezelswagen.

In 1895 trouwde Cecil met Marguerite Morris. Ze woonden eerst in Bedford Park, waar hun zoon Dudley werd geboren, daarna in Chiswick, waar hun dochter Gwendoline werd geboren. Vervolgens verhuisden ze naar Henley-on-Thames. De geboorte van zijn kinderen inspireerde een reeks kinderkamertekeningen die zeer populair werden. Naarmate Aldins interesse in jagen, paarden en honden toenam, verhuisde het gezin naar Henley-on-Thames. In 1910 werd hij Master of the South Berkshire Hunt en was hij ook verbonden aan andere plaatselijke roedels. Hij woonde van 1913 tot 1914 in Sulhamstead Abbots en was kerkmeester van de St Mary's Church.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak was Aldin te oud voor actieve dienst, maar hij leverde een belangrijke bijdrage aan de oorlogsinspanning. Hij werd Remount Purchasing Officer, belast met de leiding over een Army Remount Depot. Een van de mannen die onder hem werkten was Alfred Munnings. De militaire vraag naar paarden was groot, en het moet voor hem moeilijk zijn geweest dat Aldins eigen paarden tot de eersten behoorden die aan het leger werden afgestaan. Aldin richtte een aantal Remount Depots op in Berkshire, waaronder, als experiment, een depot dat volledig door vrouwen werd gerund. Dit werd als een succes beschouwd, waarna een aantal Ladies' Army Remount Depots werd opgericht, waarbij zijn vrouw en dochter beiden hun bijdrage leverden. Er is geen twijfel dat Aldins vooruitstrevende inzet voor de capaciteiten van vrouwen de oorlogsinspanning ten goede kwam, wat destijds ook in de pers werd erkend.

Aldin kwam zo onder de aandacht van het Women's Work Sub-Committee van het pas opgerichte Imperial War Museum, dat hem in 1919 vroeg twee van zijn oorlogsschilderijen aan te kopen. Het eerste werd direct vrijgegeven: 'Women Employed in the Remount Depot'. Aldin aarzelde echter om het tweede schilderij, getiteld 'A Land Girl Ploughing', af te staan, omdat het op oud hergebruikt doek met resterende toneelverf was gemaakt en hij het niet geschikt achtte voor een nationale collectie. Hij maakte daarom een replica van het schilderij met betere materialen, waarbij een lid van het Women's Land Army als model diende zodat alle details van het uniform klopten. Het schilderij wordt beschouwd als een van de meest iconische afbeeldingen van het werk van het Women's Land Army tijdens de Eerste Wereldoorlog. Aldin richtte ook een roedel beagles op voor het Royal Flying Corps, wat de oorsprong was van de honden bij RAF Cranwell. Aldins zoon Dudley diende in de Grote Oorlog als tweede luitenant bij de Royal Engineers. Hij sneuvelde bij Vimy Ridge in mei 1916. Hij was pas 19 jaar. Dit had een diepgaande invloed op Aldin en op de stijl van zijn latere werk.

Na de oorlog besteedde Aldin, die bekend stond om zijn warme karakter, veel van zijn tijd aan het organiseren van pony- en hondenshows in zowel Zuid-Engeland als Frankrijk. In 1919 schreef hij samen een toneelstuk voor kinderen getiteld The Happy Family, waarin drie kinderen de taal leren van de dieren om hen heen. Dit werd opgevoerd in het Prince of Wales Theatre en later in The Strand. Hij bleef ook schilderen, vaak grote ruiterportretten. In de jaren 1920 voltooide hij een voortreffelijke reeks nostalgische prenten van oude koetsiersherbergen, kathedralen en landhuizen, waarvan er vele nog steeds worden gereproduceerd op kerst- en wenskaarten.

Naast zijn werk als illustrator schreef Aldin ook zelf talrijke boeken, die hij zelf illustreerde, waaronder Rat Catcher to Scarlet (1926), Dogs of Character (1927), Romance of the Road (1928), An Artist's Models (1930), Mrs Tickler's Caravan (1931) en zijn autobiografie Time I was Dead (1934). Zijn kleurrijke boeken met eenvoudig omlijnde illustraties zouden het interieur van Engelse landhuizen in het interbellum hebben gesierd. Zijn grote kracht lag altijd in het vangen van de essentie van een tafereel of de geest van een dier.

Aldin leed het grootste deel van zijn leven aan reumatoïde artritis, die werd verergerd door een val tijdens de jacht en hem er uiteindelijk toe dwong te stoppen met jagen. Toen de aandoening zijn handen ernstig begon te beïnvloeden, trokken hij en zijn vrouw zich in 1930 terug op de Balearen, in de hoop dat het warmere klimaat zijn toestand zou verlichten. Ze namen hun geliefde honden mee en vestigden zich in Camp de Mar, Mallorca, waar hij bleef werken en zelfs enkele van zijn beste schilderijen maakte.

In 1935 reisde Aldin terug naar Engeland voor een operatie, maar kreeg onderweg op zee een hartaanval. Toen het schip aanmeerde, werd hij met spoed naar de London Clinic gebracht, maar kon niet worden gered. Hij overleed op 6 januari 1935 in Londen. Intussen was zijn vrouw op Mallorca verbijsterd door het buitengewone en ongekende gehuil van Aldins enige overgebleven hond, Cracker. Enkele uren later ontving zij het bericht van het overlijden van haar man. Ze kon het gedrag van de hond aan niets anders toeschrijven dan aan een psychische band tussen de man en zijn hond. Aldins overlijden haalde de voorpagina's aan beide zijden van de Atlantische Oceaan, en zijn overlijdensbericht in The Times vermeldde dat "Cecil Aldin kan worden beschouwd als een van de leidende figuren in de renaissance van de Britse sportieve kunst". In 1935 werd een herdenkingstentoonstelling gehouden. The British Sporting Art Trust organiseerde een leententoonstelling van zijn werk in het Leicestershire Museum and Art Gallery, de Alpine Gallery in Londen, bij Sotheby's in West Sussex en in Parijs in 1990/91.

Zijn werken zijn tegenwoordig onder meer opgenomen in de collectie van het National War Museum en in vooraanstaande collecties wereldwijd.

© Big Sky Fine Art

Dit is een krijttekening die dateert van rond het begin van de twintigste eeuw.
De tekening toont twee bruine paarden, waarvan het ene donkerder is dan het andere, elk met witte voetlokken en een witte bles. Ze zijn ingespannen voor een lichte tilbury of eenvoudige kar en draven voort. De koetsier, een man van middelbare leeftijd, zit in de tilbury gekleed in een bruine jas, broek en een grijze bolhoed. Hij heeft een witte snor en een uitdrukking van concentratie en tevredenheid. Hij leunt naar voren en houdt de teugels in zijn handen. De algehele indruk is er een van gratie en gemak, neergezet met een meesterlijke toets en een minimum aan middelen. Een bijzonder stuk.

Conditierapport:

Uitstekend.
Deze antieke tekening verkeert in uitstekende staat, passend bij de leeftijd. Er ontbreekt niets aan; het werk wordt gebruiksklaar geleverd, direct geschikt om op te hangen.

Aanvullende informatie over de afmetingen:

Afbeeldingsformaat: 19,3 x 27,8 inch (49 x 70,5 cm). Lijstformaat: 30,1 x 38,4 inch (76,5 x 97,5 cm).