Back to articles
THE DIGEST
Leven met veranderende smaak, vintage woonaccessoires en huurwoningen
Designjournalist Eleanor Cording-Booth blikt terug op 20 jaar evoluerende smaak, vintage kopen, en leren wanneer u moet toeslaan - en welke stukken u altijd zult betreuren te hebben weggedaan.
“Ik heb de afgelopen 20 jaar tientallen - misschien wel honderden - vintage woonobjecten gekocht, verkocht, gehouden, per ongeluk gebroken, weggegeven en aan mijn neus voorbij laten gaan. Negen huurwoningen in twee decennia, en allemaal moesten ze vanaf nul worden ingericht. Mijn vorige adressen omvatten twee verbouwde pakhuizen, een Victoriaans appartementengebouw en drie verschillende flats in het iconische Barbican Estate in Londen. De wisselende afmetingen en architectuur vroegen telkens om andere meubelstijlen, en met elke verhuizing veranderde mijn visie op de volgende ruimte.
Ik ben voortdurend aan het redigeren wat ik bezit en vraag me af of het nog bij me past, maar een liefde voor vintage en antieke meubels is altijd gebleven. Wanneer u een kleine flat huurt, kunt u niet zomaar een afschuwelijk tapijt vervangen of de keuken eruit slopen - het dwingt u om doordacht en bewust te kiezen met welke stukken u wilt leven.
Ik ben heel kieskeurig, en ik weet wat ik mooi vind, dus van een huis vol slecht gemaakte, direct herkenbare en trendgedreven stukken ga ik huiveren. Ik voel me aangetrokken tot tweedehands meubels die anderen niet hebben, en ik zoek accessoires met leeftijd en karakter. Antiek doet veel van het zware werk wanneer u uw persoonlijke stijl wilt uitdrukken zonder uw borg op te offeren!
De eerste vintage stukken die ik ooit kocht, vangen een teder moment in de tijd waarin ik kort verliefd was op kitsch, retro-interieurs, weelderige bloemenprints en oude filmposters. Een boek genaamd Flea Market Style was mijn poolster. Ik kan de kamers die ik nabootste nog voor me zien toen ik een vintage letterbak kocht om te vullen met kleine snuisterijen, geredde letters E van oude winkelgevels, en een oud rood theewagentje dat ik als nachtkastje gebruikte. Ik zou geen van die dingen nu nog kiezen, maar ik ben blij dat ik vrij kon experimenteren zonder de druk te voelen om er iets van online te delen.
Een paar jaar later wilde ik industriële stalen stellingkasten, een draadstoel van Eames, vervaagde Perzische vloerkleden en een vintage houten boerentafel. Tegen die tijd was ik boeken gaan verzamelen over New Yorkse loftappartementen uit de vroege jaren 2000 en een paar titels van Terence Conran, dus mijn hoofd was op hol gebracht door een minder vrouwelijke look. Dit is waar mijn decoratieve hart ligt - het is een esthetiek waar ik altijd naar terugkeer, ook nu nog. In die zalige pre-Instagram-dagen waren het altijd designboeken (en oude Habitat-catalogi) die mijn inrichting inspireerden.
““Als ik me iets kan veroorloven wat ik al jaren wil, koop ik het tegenwoordig en zoek ik een plek om het op te slaan, in plaats van het risico te lopen later meer te betalen of het nooit meer te vinden.””
Daarna kwam een periode (halverwege mijn twintiger jaren) waarin ik verschillende vintage glazen vazen kocht omdat ik van enorme boeketten lelies en hortensia's hield. Rond diezelfde tijd kocht ik mijn eerste mid-century teakstuk - een strakke Deense ladekast. Mijn favoriete vaas sloeg ik kapot doordat ik hem per ongeluk tegen de rand van een aanrecht stootte, waarna wat als een meer van water voelde over mijn voeten stroomde. De teakhouten ladekast verkocht ik na een jaar of tien, omdat ik een grote eiken kist op bolpoten wilde - die ik ook kocht, maar uiteindelijk weggaf toen het forse formaat onpraktisch bleek voor alweer een verhuizing.
Ik heb mijn spijtmomenten. Vijf jaar geleden kocht ik een zeldzame set van zes groengestreepte rotan stoelen van Grange niet, en ik heb ze sindsdien nooit meer gezien. Ik verkocht ook een perfecte set van acht Manila-stoelen van Conran, terwijl ik er vier had moeten houden. Ik heb in voorbije jaren zoveel klassieke stukken laten schieten (meubels van Heal's, enorme Marokkaanse vloerkleden) toen ze veel goedkoper waren, in de veronderstelling dat ik ze wel weer zou kunnen opsporen. Vaak lukt dat ook, maar voor veel meer geld. Gewilde vintage zal alleen maar in prijs blijven stijgen, zeker naarmate het zeldzamer wordt. Les geleerd!
Als ik me iets kan veroorloven wat ik al jaren wil, koop ik het tegenwoordig en zoek ik een plek om het op te slaan, in plaats van het risico te lopen later meer te betalen of het nooit meer te vinden. En door die aanpak stond er vier jaar lang een vintage Eames soft pad leren bureaustoel aan mijn eettafel - niet ideaal, maar ik wachtte tot ik eindelijk een bureau zou bezitten. Het is ook waarom mijn geduldige vader momenteel een flinke Arts & Crafts eettafel van mij in zijn kledingkast bewaart. U moet deze dingen kopen wanneer u ze ziet!”
