Joan Gillchrest 1918 tot 2008. Cornish kunstenares. Kerk en kerkhof. Ingelijst mid-century olieverfschilderij. Een vroeg werk uit haar carrière

Joan Gillchrest.
Engels (geb. 1918 - overl. 2008).
Kerk en kerkhof.
Olieverf op board. Gesigneerd.
Afbeeldingsformaat 33,9 x 21,8 inch (86 x 55,5 cm).
Lijstformaat 42,3 x 30,3 inch (107,5 x 77 cm).

Dit olieverfschilderij is te koop via Big Sky Fine Art in het Engelse graafschap Dorset. Het is geschilderd door de Cornish kunstenares Joan Gillchrest en dateert uit de late jaren 1960.
Het schilderij wordt aangeboden in de oorspronkelijke, met de hand geschilderde lijst (zoals te zien op de foto's) en passe-partout, ongewijzigd zoals het is. (Het passe-partout verbergt mogelijk een datum onder de signatuur.)
Dit vintage schilderij verkeert in zeer goede staat, passend bij de leeftijd. Er ontbreekt niets aan; het is direct klaar om op te hangen.
Het schilderij is linksonder gesigneerd.
Eerder aangeboden via de Tony Sanders Gallery, Penzance, in mei 1993.

Goed nieuws voor onze klanten in de Verenigde Staten!
Vanaf 24 juli 2026 worden de originele kunstwerken die wij verkopen ingedeeld onder hoofdstuk 97 van het Amerikaanse Harmonized Tariff Schedule (HTS) en zijn daarmee vrijgesteld van de aanvullende Section 301-invoertarieven die in februari 2026 zijn ingevoerd. Dit betekent dat dit kunstwerk zonder die aanvullende tarieven de Verenigde Staten kan worden ingevoerd. Amerikaanse klanten kunnen daardoor met vertrouwen bij ons kopen, zonder dat zij worden benadeeld door dit wereldwijde tarief.

De gebruikelijke Amerikaanse douaneprocedures en eventuele toepasselijke verkoop- of gebruiksbelastingen per staat blijven ongewijzigd van kracht.

Joan Gillchrest geldt als een van de bekendste en meest gewaardeerde kunstenaars van Mousehole en Cornwall. Haar levendige werk sluit naadloos aan bij dat van andere grote kunstenaars van de St. Ives School uit de jaren 1960.

Ze werd geboren als Joan Scott in Londen in 1918, in een welgesteld en vooraanstaand gezin. Ze was het derde van vier kinderen. Haar vader was een pionier op het gebied van radiologie en tevens een bekwaam karikaturist; haar Australische moeder was een getalenteerd pianiste. Sir George Gilbert Scott, haar overgrootvader, ontwierp het imposante Midland Grand Hotel in St. Pancras en talloze parochiekerken. Haar grootvader, George Gilbert Scott Jnr, wordt herinnerd om drie Cambridge-colleges: Christ's, Pembroke en Peterhouse. Haar oom Giles (Giles Gilbert Scott), met wie Joan een hechte band had, is vooral bekend van de Anglican Liverpool Cathedral, Battersea Power Station en de iconische rode telefooncel. Gezien deze lange rij vooraanstaande architecten in haar familie is het niet verwonderlijk dat Joan altijd een grote liefde voor architectuur koesterde; de kerken en kapellen van het schiereiland Penwith nemen een prominente plaats in haar werk in. Ze zei dat gebouwen "in haar bloed" zaten.

Haar vroege jeugd bracht ze door in het familieverblijf in Buckinghamshire. Ze was een moeilijk kind - de familie nam één nanny voor haar in dienst en één voor de andere drie kinderen - en op een gegeven moment werd ze naar Upper Chine School op het Isle of Wight gestuurd om het gezin wat rust te gunnen. Toch was ze de oogappel van haar vader, die haar duidelijke artistieke talent aanmoedigde.

In 1934, op slechts 15-jarige leeftijd maar met de steun van haar ouders, vertrok ze naar Parijs om kunst te studeren en de taal te leren. Daar ontmoette ze Gwen John en studeerde ze in verschillende ateliers, waarbij ze soms als model werkte.

In 1936 schreef ze zich in aan de Grosvenor School of Art, waar ze studeerde onder Iain McNab, die ze omschreef als een voortreffelijk docent. Haar vroege artistieke carrière was veelbelovend: ze exposeerde voor het eerst aan de Royal Academy op slechts 18-jarige leeftijd, toonde werk bij de New England Art Club in 1937 en bij de London Group in 1938.

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak was Joan 21 jaar. Ze volgde een spoedcursus verpleging en eerste hulp en meldde zich als vrijwillig ambulancechauffeur voor het Westminster Hospital. Later bestuurde ze een mobiele reddingseenheid. Tijdens de oorlog kon ze weinig schilderen, maar ze bleef contact houden met McNab. Toen de omgeving van St. Paul's werd gebombardeerd en de kathedraal grotendeels gespaard bleef, vroeg McNab Joan en enkele anderen om de situatie vast te leggen op doek. Haar werk, gemaakt met dikke verf en een paletmes, hing jarenlang in de kunstschool.

Joans schilderscarrière liep in de jaren 1940 vast. In 1942 trouwde ze met de advocaat en officier bij de Coldstream Guards, Samuel Gillchrest, en al snel kregen ze een zoon en daarna een dochter. Met een jong gezin had ze weinig tijd om te schilderen, en ze moest het werk dat ze toch maakte verbergen, omdat haar man het beroep van kunstenaar beneden hun stand vond. Het huwelijk liep helaas stuk en in 1953 scheidden ze. Door een moeizaam huwelijk te verlaten, deed ze in die tijd afstand van geld, zekerheid en haar vroegere positie in de samenleving.

Ondanks de ingrijpende veranderingen in haar leven bleef haar sterke drang om te schilderen onverminderd aanwezig. Ze trok zich niets aan van de afkeuring van vrienden en familie en begon nieuwe manieren te verkennen om zichzelf op doek uit te drukken. Ze verhuisde naar een atelier in Chelsea, een wijk die erg in trek was bij de artistieke gemeenschap. Om zichzelf, haar kinderen en haar schilderwerk te bekostigen, werkte ze ook regelmatig als artistiek model. Ze was lang, opvallend aantrekkelijk en combineerde elegantie met bohemianisme. Ze had ook iets geheimzinnigs door haar rijke en bevoorrechte verleden, waardoor ze al snel gevraagd werd als fotomodel.

In het appartement onder het hare woonde een kunstenaar die enige professionele erkenning had genoten, Adrian Ryan, en al snel ontstond er een relatie tussen hen. Adrian Ryan was bevriend met Edwin, de zoon van Augustus John, die het Parijse atelier van zijn tante Gwen had geërfd. Joan en Adrian begonnen zo te verkeren in artistieke kringen, zowel in Londen als in Parijs. Betty John, de vrouw van Edwin, vertrok naar Mousehole en in 1958 volgden Joan en Adrian haar.

Joan was meteen dol op de Cornish kustlocatie en werd onderdeel van de levendige kring van kunstenaars en rondtrekkende creatieve mensen daar. Een tijdlang woonde Joan bij Betty John, waarna ze een saffieren ring en een sabelbontjas die ze had geërfd verkocht en haar eigen woning kocht: een cottage met een spectaculair uitzicht op de haven van Mousehole en Mount's Bay.

Adrian trok bij Joan in en een tijdlang werd haar cottage een gezinswoning voor het stel en hun beider kinderen, wanneer die niet op kostschool zaten. Adrian Ryan stond echter meer bekend om zijn charme dan om zijn trouw, en hun samenleven kon turbulent zijn. Bovendien steunde hij haar artistieke werk niet. Vastbesloten zijn eigen positie te verstevigen naast St. Ives-figuren als Peter Lanyon en Patrick Heron, deed Adrian haar schilderwerk af als 'gimmicky' en naar verluidt keerde hij haar schilderijen naar de muur als hij belangrijke bezoekers verwachtte. In 1965 had Joan er genoeg van en maakte ze een einde aan de relatie. Bevrijd van de afkeuring van haar partner kon ze zich eindelijk zonder beperkingen uiten. Haar eigen artistieke stijl en zelfvertrouwen bloeiden snel op. Ze merkte op: "It was only when I threw him out, I could do what I really wanted." Haar cartoonachtige humor, sociale vertelkracht en ogenschijnlijk eenvoudige, grafische scherpzinnigheid kwamen tot volle bloei. Ze wordt wel omschreven als een Cornish Beryl Cook of Helen Bradley, die kinderlijke onbevangenheid verbindt met een hoogontwikkeld gevoel voor nuance. Haar werk viert de vreugde van het leven en legt met empathie en humor het dagelijks bestaan vast van mensen die aan de kust vakantie vieren, wonen en werken.

In deze periode werd Joan aangemoedigd door Jack Wood Palmer en John Halkes, directeur van de Newlyn Orion Gallery, en begon ze opnieuw te exposeren. Haar eerste solotentoonstelling in 1969 was in de Plymouth Art Gallery en de daaropvolgende twintig jaar exposeerde ze in de meeste Cornish galeries. Vanaf 1990 had ze ook een jaarlijkse tentoonstelling bij de Wren Gallery in Burford, Oxfordshire, en bij het London Design Centre. Sinds de jaren 1980 wordt het werk van Gillchrest verkocht via de Wren Gallery in Oxford en op de particuliere markt, waarbij de prijzen sterk zijn gebleven. In 2008 werd een herdenkingstentoonstelling gehouden bij de Wren Gallery.

Joan Gillchrest was een zeer privépersoon die het professionele succes dat ze genoot nooit goed begreep en verbaasd stond over de vraag naar haar werk. Ze zei dat ze schilderde om mensen plezier te geven en bezocht zelden tentoonstellingen, omdat ze niet beïnvloed wilde worden door het werk van anderen. Ze had weinig geduld met dwazen, maar was warm, liefdevol en vrijgevig tegenover degenen die haar kenden. Ze bouwde een grote schare volgelingen op en wordt tegenwoordig erkend als een van de vooraanstaande Britse naïef-expressionisten.

Joan Gillchrest overleed op 3 januari 2008, op 89-jarige leeftijd. Een van haar nalatenschap aan de gemeenschap van Mousehole zijn de kerstverlichting van het dorp. Joan hing in 1963 de eerste lichtsnoer buiten haar woning op en sindsdien wordt het dorp met zijn haven elk jaar verlicht, een evenement dat grote menigten trekt. Haar werk en haar nagedachtenis leven voort.

© Big Sky Fine Art

Wij bieden een professionele verzend- en bezorgservice aan, die gratis is voor klanten in het Verenigd Koninkrijk, Europa, de VS en Canada. Wereldwijde bezorging is ook mogelijk. Neem contact met ons op voor meer informatie.

Conditierapport:

Zeer goed.
Het schilderij wordt aangeboden in de bijbehorende, met de hand geschilderde lijst en passe-partout, die ongewijzigd zijn gebleven. Dit vintage schilderij verkeert in zeer goede staat, passend bij de leeftijd. Er ontbreekt niets aan; het is direct ophangklaar.

Aanvullende informatie over de afmetingen:

Afbeeldingsformaat: 33,9 x 21,8 inch (86 x 55,5 cm). Lijstformaat: 42,3 x 30,3 inch (107,5 x 77 cm).